Bu askerler buz gibi sulardan geçip, tepelere tırmanıp, yamaçlardan indiler her gece.Bazen güneşte kavruldular, iki gün iki gece boyunca.

Ellerinde tüfekleri vardı.Sırtlarında ise evleri ve yüreklerinde sevdikleriyle beraber.

Sınır nedir, neresidir diye bilmezdi çoğu. Emir almadıkları, emir de vermedikleri bir hayattan, her şeyi emirle yaptıkları bir hayata geçtiklerinde sınırları da gördüler..

Günlerce mevzilerde beklediler. Korudukları telsizden analarıyla, babalarıyla, sevgilileriyle görüşebilmek için telefon sırası beklediler kimi zaman.

Kendilerini neyin beklediğini bilmeden günlerce, aylarca Karabal Tepe’de beklediler